SELEKTYWNA ZBIÓRKA ODPADÓW - kontenery

Od grudnia 2005 r. obowiązuje uchwała Nr XLV/2996/05 Rady Miejskiej Wrocławia w sprawie wprowadzenia Regulaminu utrzymywania czystości i porządku na terenie Miasta Wrocław wprowadzająca rewolucyjne zmiany w zakresie segregacji odpadów i obowiązków właścicieli i firm zarządzających nieruchomościami.

UCHWAŁA NR XLV/2996/05 RADY MIEJSKIEJ WROCŁAWIA z dnia 29 grudnia 2005 r. w sprawie wprowadzenia Regulaminu utrzymywania czystości i porządku na terenie Miasta Wrocław - (Biuletyn Urzędowy RMW z 1998 r. Nr 5, poz. 145).

Uchwała wprowadza obowiązek selektywnej zbiórki odpadów na terenach budynków mieszkalnych wielorodzinnych w terminie nie dłuższym niż 24  miesiące  od  wejścia w życie uchwały, czyli do 25 stycznia 2008 r.

Selektywna zbiórka obejmuje: tworzywa sztuczne, szkło kolorowe, szkło białe, makulaturę, frakcje bio, odpady niebezpieczne.
Dopuszcza  się uproszczoną formę selektywnej zbiórki obejmującą podziałem  na  odpady ulegające biodegradacji oraz niesegregowane  odpady komunalne,   niezawierające odpadów ulegających biodegradacji oraz odpadów  niebezpiecznych,  o  ile właściciel  nieruchomości wykaże się umową  na  odbiór  tak gromadzonych odpadów komunalnych, zawartą z  przedsiębiorcą posiadającym zezwolenie na odzysk odpadów w drodze sortowania (odpowiednie sortownie posiada WPO-ALBA i Transformers).

Właściciele nieruchomości muszą zapewnić utrzymanie czystości i porządku na terenie nieruchomości poprzez wyznaczenie miejsc do ustawienia pojemników przeznaczonych do gromadzenia odpadów pochodzących z selektywnej zbiórki, odpadów wielkogabarytowych oraz odpadów budowlanych.

Wszystkie pojemniki na odpady muszą posiadać logo przedsiębiorcy  prowadzącego działalność w zakresie odbierania odpadów oraz jego nazwę, numer kontaktowy, a pojemniki do selektywnej zbiórki dodatkowo oznaczenia określające rodzaj gromadzonych odpadów i instrukcję korzystania z pojemnika.

Schemat kolorów kontenerów do segregowania odpadów i ich minimalna pojemność:

Od połowy lat dziewięćdziesiątych na osiedlu prowadzony jest system selektywnej zbiórki odpadów szklanych, plastikowych, metalowych i makulatury prowadzony z jednej strony przez firmy zajmujące się wywozem odpadów komunalnych, z drugiej strony przez Zarząd Gospodarki Odpadami - jednostkę budżetową miasta, której zadaniem jest rozwijanie i tworzenia efektywnego systemu selektywnej zbiórki i recyklingu odpadów komunalnych we Wrocławiu. Od stycznia 2002 r. obowiązuje ustawa o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej i opłacie depozytowej, w myśl jej przepisów ZGO współpracuje z Organizacjami Odzysku (? brak danych) i firmami zajmującymi się bezpośrednio recyklingiem, zwiększając w ten sposób rentowność prowadzonego odzysku. Łącznie na terenie miasta ustawiono 459 trójpojemnikowych zestawów należących do różnych firm. Odrębny system obejmuje zbiórkę puszek aluminiowych i zużytych baterii.

Aktualne lokalizacje bezpłatnych kontenerów ZGO - mapka:

• ul. Śliczna 44-45 (obok placu do gry w koszykówkę)
• ul. Wieczysta 71-79 (obok szkoły 115)
• ul. Dawida 5/7
• ul. Ciepła 10-24

Program koordynuje Rada Osiedla w imieniu Zarządu Gospodarki Odpadami - kontakt: komisja infrastruktury w Radzie Osiedla tel. 071 3369622 (wt. 9-11. 18-19, czw. 18-19). ZGO ul. K. Michalczyka 23, 53-633 Wrocław. www.zgo.com.pl, info@zgo.com.pl

Pierwszym krokiem w budowie systemu selektywnej zbiórki odpadów we Wrocławiu było ustawienie na osiedlu Sępolno w roku 1994 r. 19 pojemników przez firmę ECO-S. Skalę przedsięwzięcia udało się rozszerzyć w roku 1997 poprzez zakup przez ZGO 200 pojemników do selektywnej zbiórki o pojemności 3,2 m3 każdy. W latach następnych dokupiono 20 identycznych pojemników 63 pojemniki o pojemności 1,6 m3.
W 2003 r. na mieście rozstawionych było 157 zestawów pojemników do selektywnej zbiórki odpadów, które rozstawione są prawie w stu punktach na terenie całego miasta. Każdy zestaw to trzy oznakowane pojemniki: na szkło bezbarwne, szkło kolorowe oraz tworzywa sztuczne. Odpady przeznaczone do recyklingu trafiają do sortowni, która od niedawna funkcjonuje na Janówku. Łącznie ZGO posiada 633 pojemniki.

Obok ZGO selektywną zbiórką odpadów zajmują się także największe wrocławskie firmy sprzątające: "Trans-Formers" (492 pojemniki) i WPO-ALBA (252 szt. pojemników). A na terenie osiedla Huby dodatkowo Dolnośląska Organizacja Odzysku (szkło i plastik).

We Wrocławiu jeden trójpojemnikowy zestaw przypada na 1391 mieszkańców.

PUNKTY SKUPU SUROWCÓW WTÓRNYCH

Zbiórka surowców wtórnych od 1 stycznia 2002 roku prowadzona jest na odmiennych zasadach niż przez ostatnie 10 lat. Ustawa z dnia 11 maja 2001 r. o opakowaniach i odpadach opakowaniowych - Dz. U. nr 63, poz. 638 - nałożyła obowiązek prowadzenia skupu opakowań przez sklepy detaliczne (w dużym skrócie obowiązek dotyczy wszystkich sieci detalicznych i pojedynczych sklepów o powierzchni ponad 500 m2.

Obok sklepów w dalszym ciągu funkcjonują punkty skupu surowców wtórnych. Na szczęście, na osiedlach takie punkty nie zostały zlikwidowane. Lokalizacja punktów skupu surowców wtórnych wymaga opinii rad osiedli.

Ustawa o odpadach nakłada na właścicieli punktów skupu obowiązek rejestrowania przez okres 5 lat danych personalnych wszystkich osób sprzedających złom kolorowy (nie dotyczy opakowań po produktach żywnościowych). Niedopełnienie tego obowiązku zagrożone jest karą aresztu lub grzywną przewidzianą na podstawie prawa o wykroczeniach. Obowiązek kontrolowania spoczął na władzach samorządowych szczebla podstawowego i na policji.

13 lutego 2003 r. ukazało się obwieszczenie Wojewody Dolnośląskiego w sprawie podania do publicznej wiadomości Rozporządzenia nr 10 Wojewody Dolnośląskiego z dnia 30 stycznia 2003 r. w sprawie wprowadzenia obowiązku ewidencjonowania osób sprzedających złom metali nieżelaznych.

Nielegalny handel złomem

Styczeń 2006 r. - W całym kraju toczy się aż 46 śledztw dotyczących oszustów złomowych, a w proceder zaangażowanych jest ponad 500 firm, zarzuty postawiono już kilkuset osobom! Prokuratura Krajowa powołała zespół, do przeanalizowania informacji ze wszystkich prokuratur krajowych w tych sprawach. Jak dotąd największą liczbę fikcyjnych spółek - ponad 150 - odkryto w rejonie Bydgoszczy, Poznania, Wrocławia, ale najlepiej proceder zorganizowany był w Małopolsce.

Np. krakowski Dromader - w ciągu kilku miesięcy wystawiła kilkaset faktur. Niby-odbiorcą złomu była spółka Impex, która oficjalnie sprzedawała go dalej. Szef Dromadera zapłatę za dostawy podejmował z konta w gotówce - codziennie po 10 tys. euro (dozwolona wypłata w kasie). Pieniądze w walizce wracały do organizatorów procederu. Nie było przelewu, więc nie pozostawał ślad w dokumentach bankowych, który łączyłby górę piramidy ze "słupami".
Częstotliwość wypłat zwróciła jednak uwagę Głównego Inspektoratu Finansowego, który powiadomił prokuraturę.
"Dromader mieści się na czwartym piętrze 40-letniego bloku na krakowskim osiedlu. Drzwi otwiera starsza kobieta. - Jaki złom?! - łapie się za głowę. Jej syn opowiada: - Kiedyś chciałem handlować ladami chłodniczymi i założyłem spółkę, ale działalność nigdy nie ruszyła. Dwa lata temu sprzedałem ją za 2 tys. zł. Nie wiem, dlaczego nie zmieniono adresu siedziby. Już kilka razy wyjaśniałem to w urzędzie skarbowym". Impex też istnieje tylko na papierze.

Wstępne szacunki pozwalają przyjąć, że do kieszeni przestępców mogły trafić dziesiątki milionów złotych (dziennikarze RMF FM i GW szacowali proceder na kilkaset milionów). Wszędzie pojawia się ten sam mechanizm przestępstw: łańcuchy firm-słupów wystawiających tysiące faktur na rzekomy obrót złomem. Fikcyjny obrót fakturami, miał potwierdzić handel kolorowym złomem i pomóc w wyłudzaniu podatku VAT i praniu brudnych pieniędzy.

Przykładowo, podmiot A miał towar za 10 zł. Sprzedawał go firmie B, doliczając na fakturze 5 gr VAT. Spółka B sprzedawała go spółce C i doliczała następne 5 gr VAT. Każda z tych firm mogła występować o zwrot podatku naliczonego przez firmę sprzedającą, ale dopiero wtedy, gdy towar odsprzedała kolejnej w piramidzie spółce. Dlatego faktury przepuszczano przez tak wiele firm.

Dlaczego złom, a nie inny towar? - Złom nie ma żadnych oznakowań, więc trudno kontrolować handel nim. Nie ma obawy wpadki, gdy ktoś odkryje, że nasz towar jest gorszej jakości, co da się zrobić np. w przypadku paliw.

SZKŁO I STŁUCZKA SZKLANA

Przechłodzona, utworzona z krzemianów ciecz - nazywana potocznie szkłem, w Polsce tylko w 1/20 wielkości produkcji trafia ponownie do przetopienia. Niewielkie ilości zebranego szkła nie są jedyna przeszkodą przed jego wtórnym wykorzystaniem.

Jeśli uzdatniona stłuczka ma się stać surowcem do produkcji szkła spełniającego najwyższe światowe normy jakości, musimy nauczyć się wpierw, że:

• nie wolno mieszać bezbarwnego szkła z zielonym i bursztynowym. Dodatek zielonego szkła, a dokładniej rzecz ujmując chromu, w praktyce jest nieusuwalny nawet przez najskuteczniejsze odbarwiacze,
• równie niebezpieczne dla produkcji szkła są różnego rodzaju zanieczyszczenia piaskiem. Ziarenka piasku o średnicy 0,1 mm mogą sprawić, że w wyniku naprężeń szklana butelka pęknie.

Odpowiedniej jakości stłuczka szklana powinna być pod względem wielkości drugim po piasku składnikiem zestawu, z którego wytapia się szkło (przed sodą i wapniem). Bez pogorszenia koloru i jakości szkło koloru bursztynowego można zrobić w 30-40% ze stłuczki, do bezbarwnego można dodać 20-30%. Warto pamiętać, że dodatek 10% stłuczki szklanej pozwala obniżyć temperaturę w piecu szklarskim o 50 stopni C, a zużycie energii zmniejsza się wówczas o 0,5%.

zapotrzebowanie polskich hut na stłuczkę szklaną jest pokryte w 20%

Jak wynika z prognoz Forum Opakowań Szklanych, nawet przy najbardziej korzystnym scenariuszu rozwoju systemu recyklingu opakowań w Polsce nadal będzie brakowało około 320 - 350 ton odpadów opakowaniowych, do wywiązania się Polski ze zobowiązań traktatu akcesyjnego.

BATERIE

Aż 95 procent zużytych baterii trafia na wysypiska, a zawierają one (np. baterie paluszkowe) m.in. ołów, kadm i rtęć. W teorii prawo nakazuje producentom, sprzedawcom, importerom baterii odzyskiwać część zużytych ogniw z rynku. Powinny one być oddane odzyskowi i trafić np. do hut a nie na wysypiska śmieci, gdzie mogą - z powodu fatalnego stanu zabezpieczeń ponad 90% wysypisk - trafić do gleby i wód.

W latach 1995-1999 zbiórkę baterii we Wrocławiu prowadziła Dolnośląska Fundacja Ekorozwoju. Rocznym efektem akcji była prawie tona zebranych baterii. W roku 1999 zbiórki zaprzestano z powodu wycofania się odbiorcy odpadów.

Po wejście w życie przepisów wprowadzających opłatę produktową i depozytową sytuacja uległa diametralnej zmianie. W roku 2004 Fundacja ponownie planowała rozpoczęcie akcji zbiórki baterii głównie w szkołach, w urzędach publicznych. Podobnie postępuje WPO-ALBA, która po większe ilości baterii wysyła nie tylko bezpłatny transport, a w dodatku płaci za baterie. Odzyskiem baterii zajmuje się również ZGO. 63 nowe pojemniki na zużyte baterie w 2004 r. zostały zakupione dla ZGO przez Gminę Wrocław. Zostały one ustawione w wytypowanych placówkach Wydziału Edukacji UM i obok siedziby ZGO na ul. Michalczyka. Zgodnie z przekazaną przez O.O. REBA informacją w roku 2004 we Wrocławiu zebrano 3 tony zużytych baterii. W 2007 r. ZGO planuje odzyskać już 50 ton baterii. Profesjonalnym odzyskiem baterii i akumulatorów zajmują się również organizacje odzysku.

cena rynkowa kilogram zużytych baterii wynosi ok. 50 groszy

W Wałbrzychu nie ma miejsca na składowanie zużytych baterii, podobnie jest w Legnicy i w Jeleniej Górze.

SPRZĘT ELEKTRONICZNY I ELEKTRYCZNY

Nie możemy tak po prostu wyrzucać na śmietnik starego lub zużytego sprzętu elektrycznego jeżeli spółdzielnia lub wspólnota nie ma podpisanej umowy z firmą zajmująca się recyklingiem  odpadów.

Mieszkańcy nie mogą więc zostawiać np. zepsutych pralek, lodówek, telewizorów na śmietniku, jak robili to do tej pory. Muszą je oddać firmom zajmującym się odbieraniem odpadów komunalnych. Kto wbrew przepisom będzie wyrzucał zużyty sprzęt elektryczny razem z innymi odpadami, może narazić się na mandat (maksymalnie 500 zł).
Spółdzielnie mieszkaniowe i wspólnoty powinny wyznaczyć mieszkańcom jeden dzień w tygodniu, w którym mogą oni wystawić stary sprzęt. Niektóre spółdzielnie już teraz codziennie kontrolują, czy ktoś nie wyrzucił większych śmieci. Gdy jest ich dużo, organizowany jest transport.

Zgodnie z ustawą sklepy powinny przyjmować od nas zużyty sprzęt. Na wymianę - gdy kupimy telewizor, możemy oddać stary. Przepisy te obowiązują od lipca 2006 r.

Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym - Dz. U z 2005 r. Nr 25, poz. 202.

Dyrektywa PE i RU nr 2002/96/WE z 27.01.2003 r. nakłada na państwa członkowskie obowiązek sprawowania ścisłego nadzoru nad postępowaniem z odpadami zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, w szczególności nad jego odzyskiem. Dyrektywa określa m.in. zakres oraz terminy wykonania obowiązków ciążących na producentach oraz obowiązki odpowiedniego informowania użytkowników sprzętu.
Przepisy dostosowawcze miałby być wydane do 13.08.2004 r. - dopiero 29 lipca 2005 Sejm uchwalił ustawę o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym.
Dotyczy ona krajowych producentów sprzętu elektrycznego i elektronicznego i przywożących ten sprzęt z zagranicy na których ustawa przenosi wymagania unijne, a szczególnie odpowiedzialność producenta za odpady powstałe z wyprodukowanego przez niego towaru.

Zużyty sprzęt nie będzie mógł być składowany wraz z innymi odpadami, będzie musiał być odpowiednio oznakowany i unieszkodliwiony bez uszczerbku dla środowiska naturalnego. Konsumentom zabrania się wyrzucania starego sprzętu poza miejscami do tego wyznaczonymi. W roku 2005 miano stworzyć sieć zbiórki zużytego sprzętu.

Hurtownia „Daria” mieszcząca się we Wrocławiu-Zakrzowie przy ulicy Okulickiego 21.
Zgłoszenia telefoniczne pod numerami 71-7813130 lub 509171921 oraz drogą mailową daria@daria.com.pl.

31 grudnia 2005 Polska miała osiągnąć minimalny poziom odzyskanego sprzętu elektrycznego i elektronicznego 4 kg/mieszkańca, rok.

Wykaz osiedlowych punktów gromadzenia i odbioru odpadów elektrycznych i elektronicznych (RO Huby wspólnie z Wastes Service)

• Gliniana 55 - podwórko (dla mieszkańców pobliskich budynków)
• Hubska...

WRAKI SAMOCHODÓW

Praktycznie od marca 2005 r. obowiązują przepisy ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, które pod groźbą grzywny nakładają na właścicieli pojazdów obowiązki w zakresie ich recyklingu. Pojazdy muszą trafić do stacji demontażu lub recyklingu - art. 18-20.

Recyklingowi podlegają:

• samochody osobowe przeznaczone do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą (kategoria M1),
• samochody ciężarowe przewożące ładunki o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t (kategoria N1),
• samochody trójkołowe (nie dotyczy motocykli).

Inne pojazdy m.in. ciężarowe, autobusy, ciągniki, chociaż zawierają substancje szkodliwe, nadal mogą kończyć swój żywot w składnicach złomu lub być stopniowo wchłaniane przez cierpliwą przyrodę.

	Ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji - Dz. U z 2005 r. Nr 25, poz. 202.
	Rozporządzenie Ministra Środowiska w sprawie sposobu wykonania próby strzępienia pojazdów wycofanych z eksploatacji - Dz.U. z 2005 r. Nr 210, poz. 1755.

Przepisy ustawy dotyczą aut wyprodukowanych w kraju, importowanych (w tym także sprowadzanych z państw UE) oraz odpadów powstałych z pojazdów. Przedsiębiorcy - producenci aut lub przywożący je do Polski z państwa unijnego - muszą zapewnić oznaczenie przedmiotów wyposażenia i części pojazdów, a następnie w ciągu pół roku opracować informację dotyczącą sposobu ich demontażu.
Oni także winni utworzyć sieć zbierania pojazdów. Powinna być tak gęsta, aby chcący pozbyć się wraku pojazdu obywatel do punktu zbierania lub stacji demontażu miał nie dalej niż 50 km. Stawkę opłaty za jedno auto wprowadzone na rynek bez sieci demontażu ustalono na 500 zł, ale ostateczna kwota zależeć będzie od liczby pojazdów sprowadzonych na terytorium Polski oraz liczby dni w roku, w których sieci nie zapewniono.

Sprzedawcy samochodów nie muszą się jednak martwić. Aby nie płacić 500 zł kary od każdego sprzedanego samochodu, mają jedynie obowiązek podpisać umowy z uprawnionymi podmiotami, które złożą deklarację, że ich sieć obejmuje całą Polskę i punkty nie są od siebie odległe bardziej niż o 50 kilometrów. - Sprawdzenie prawdziwości deklaracji nastąpi dopiero po 1 kwietnia 2007 r. i wtedy ewentualnie posypią się kary.

Stacja demontażu:

Stacja demontażu musi przyjąć każdy pojazd który da się zidentyfikować zgodnie z prawem drogowym. Przede wszystkim unieważniany jest dowód rejestracyjny, karta pojazdu i tablice rejestracyjne. Stacja wydaje stosowne zaświadczenie, z którym w ciągu miesiąca trzeba pojawić się w urzędzie w celu wyrejestrowania auta. W przypadku pojazdów niekompletnych właściciel może być zmuszony do wniesienia opłat ekologicznych za brakujące kilogramy pojazdu jeżeli masa pojazdu została zmniejszona o więcej niż 10%. Dodatkowa opłata to ok. 10 zł za kg.

Z technicznego punktu widzenia stacja demontażu: usuwa z pojazdów niebezpieczne elementy i substancje; wymontowuje elementy nadające się do ponownego użycia, odzysku lub recyklingu; zapewnia bezpieczne dla środowiska i zdrowia ludzi przetwarzanie wycofanych z eksploatacji pojazdów oraz odpadów, które z nich powstały. Szczegóły tzw. strzępienia (podziału na frakcje materiałowe) pojazdów wycofanych z eksploatacji wynikają z Rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie sposobu wykonania próby strzępienia pojazdów wycofanych z eksploatacji - Dz.U. z 2005 r. Nr 210, poz. 1755.

Od 2007 roku obowiązywać będzie przepis zabraniający pobierania opłat za demontaż kompletnych aut zarejestrowanych w Polsce. Do tego czasu kwestie odpłatności lub jej braku są regulowane wyłącznie umową cywilną między stronami.

Na podstawie ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji minister gospodarki i pracy ustalił listę materiałów, przedmiotów wyposażenia i części pojazdów, które mogą zawierać ołów (np. w akumulatorach i amortyzatorach), rtęć (np. w wyświetlaczach deski rozdzielczej), kadm (np. w powłokach ochronnych elementów elektroniki samochodowej) oraz sześciowartościowy chrom (np. w powłokach antykorozyjnych); rozporządzenie stosuje się od 11 sierpnia 2005 r. (Dz. U. nr 200, poz. 1653).

Małe stacje demontażu - ustawa przewiduje istnienie tzw. małych stacji demontażu, bez prawa do odzyskiwania surowców. Stacje takie mogą przyjąć nie więcej niż kilkadziesiąt samochodów rocznie, bo inaczej przekroczą limit odpadów niebezpiecznych ustalony na poziomie 1000 kilogramów. Taką ilość uzyska się, przyjmując 40 aut osobowych, bo za niebezpieczny odpad uznawane są m.in. katalizatory, akumulatory, oleje samochodowe i poduszki powietrzne.

Do 1 stycznia 2006 r. oprócz 350 stacji demontażu w Polsce wydano pozwolenia na prowadzenie 33 punktów zbierania samochodów.
Wg źródeł prasowych we Wrocławiu nie ma działającej stacji demontażu; wg planu gospodarki odpadami stacja taka prowadzona jest przy ul. Strzegomskiej przez Centrozłom.

FRAKCJE BIO

Art. 4 ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. Nr 132, poz. 622 ze zmianami) nadaje radzie gminy prawo stanowienia przepisów miejscowych określających np. zakres selektywnej zbiórki odpadów komunalnych na nieruchomościach prywatnych, rodzaju urządzeń przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych a także częstotliwości usuwania tych odpadów.

Odpady komunalne (art. 3 ust. 4 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. o odpadach - Dz.U. 2001 nr 62 poz. 628) to odpady powstające w gospodarstwach domowych, a także odpady niezawierające odpadów niebezpiecznych pochodzące od innych wytwórców odpadów, które ze względu na swój charakter lub skład są podobne do odpadów powstających w gospodarstwach domowych.

PGO dla Wrocławia określa zakres redukcji frakcji BIO w porównaniu do roku 1995. Zmniejszenie udziału frakcji organicznych w odpadach komunalnych wynosić powinna do 2008 r. 18%.

Uchwała RM Wrocławia w sprawie Regulaminu utrzymywania czystości i porządku na terenie Miasta Wrocławia ustala maksymalne poziomy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji  dopuszczonych  do  składowania  na  składowiskach odpadów w ilościach nie więcej niż 75% całkowitej masy odpadów ulegających biodegradacji wytworzonych w 1995 r.; (w latach 2006-2010).

UCHWAŁA NR XLV/2996/05 RADY MIEJSKIEJ WROCŁAWIA z dnia 29 grudnia 2005 r. w sprawie wprowadzenia Regulaminu utrzymywania czystości i porządku na terenie Miasta Wrocław - (Biuletyn Urzędowy RMW z 1998 r. Nr 5, poz. 145).