STANOWISKA ZIELENI CHRONIONEJ
W mieście są zarejestrowane
77 stanowiska pomnikowe przyrody. Ich ewidencję we Wrocławiu (metryczka ze zdjęciem zawiera: wiek, rozmiary, wyniki oględzin, ekspertyzy, zalecenia itp.) prowadzi Wydział Ochrony Środowiska i Rolnictwa Urzędu Miejskiego. O nadaniu takiego statusu decydują
zgodnie art. 40 ustawy o ochronie przyrody: wiek okazu, wymiary, "wyjątkowość" dendrologiczna,
naukowa, historyczna, kulturowa, krajobrazowa. Pomnik przyrody jest formą
ochrony przyrody.
Pośród 77 stanowisk pomnikowych przyrody jest 75 stanowisk pomników przyrody ożywionej. Przeważają dęby szypułkowe w liczbie 30, i platany w liczbie 11 stanowisk. Mamy w mieście po cztery stanowiska miłorzębu, wiązu, lipy; po trzy - buku, cisów, cyprysików; po dwa - tulipanowców, żywotników. Pozostałe drzewa występują w pojedynczych stanowiskach: jarząb, kasztan, orzesznik, skrzydłorzech, kasztanowiec, cypryśnik, wiązowiec, bluszcz pospolity, sosna.
Na terenie osiedla znajduje się jeden okaz drzewa objętego ochroną jako pomnik przyrody - jest to dąb szypułkowy (quercus robur) u zbiegu ulic Suchej i Borowskiej. Dane:
- wiek - ok. 180 lat, pamięta zatem czasy napoleońskie
- obwód - 4,61 m,
- wysokość - 23 m,
- rozpiętość - 30 m.
Największym i najcenniejszym dębem we Wrocławiu jest dąb Jana Dzierżona przy ul. Bartla. o obwodzie 650 cm, Dziadek z parku Szczytnickiego ustępuje mu aż o 35 cm.
Jakie prawa zostały nadane naszemu pomnikowi przyrody? Prawo lokalne (uchwała rady miejskiej poniżej) co oczywiste zabrania niszczenia pomników przyrody, chroni także stosunki wodne wokół drzewa, czystość gleby, zabrania budowy budynków nawet tymczasowych i zaśmiecania terenu wokół pomnika przyrody. Zgodnie z art. 40 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody nasz dąb ma prawo (o ile nie będzie stanowił zagrożenia dla ludzi lub mienia) do trwania tak długo jak długo nie nastąpi jego samoistny, całkowity rozpad. Ochrona dębu podlega pewnym ograniczeniom. Może być zniesiona przez organ i w trybie w jakim została ustanowiona, co może mieć związek np. z realizacją inwestycji celu publicznego.
 |
UCHWAŁA NR X/199/03 RADY MIEJSKIEJ WROCŁAWIA z dnia 12 czerwca 2003 r. w sprawie uznania za pomniki przyrody. |
W lipcu 2005 r. za sprawą miejskich urzędników, po dziesięcioleciach niezachwianego opierania się nawałom historii, dąb przy ul. Suchej może zakończyć swój żywot. Rzecz ma związek z prowadzoną budową tzw. Centrum Arkady Wrocławskie, do którego postanowiono poszerzyć dojazd od strony ul. Borowskiej.
Wzgórze Andersa, park Andersa i park Skowroni oraz przylegające do niego ogródki działkowe tworzą dobrze uformowany klin zieleni wchodzący od strony południowej niemal do centrum miasta. Stąd też znaczenie tego terenu dla rekreacji i wypoczynku jest istotne. W 1996 r. ogłoszono konkurs na zagospodarowanie "Zielonego Klina" (tak nazywa się obszar zagospodarowania położony pomiędzy ul. Borowską a Ślężną) - wyróżnienie dla autorów), w następstwie którego wyłoniono pracownię projektową, która wykonała koncepcję zagospodarowania terenu, a także opracowała projekt inwestorski dla części terenu. W projekcie uwzględniono różnorodne modele spędzania czasu wolnego preferowane we współczesnym społeczeństwie tak, aby przyszły park zarówno w sferze programu jak i swoich funkcji był kompleksem w pełni zaspakajającym powszechne oczekiwania.
