strona wrocławskiego osiedla HUBY

Granice wrocławskich osiedli

Kwestia przebiegu granic wrocławskich osiedli wydaje się być względnie prosta do rozstrzygnięcia. Obok granic historycznych (przecież każdy wie na jakim osiedlu mieszka)  istnieje urzędowy wykaz ulic (układ ewidencyjno-wyborczy) po który sięgają urzędnicy rozsyłając różne pisma np. do rad osiedli lub organizując wybory. Poza tym należy oczekiwać, że rady osiedli znają granice osiedla określone chociażby poprzez statut swoich osiedli. Nic bardziej mylnego.

Formalnie podstawowym dokumentem określającym zasięg osiedli jest uchwała Rady Miejskiej Wrocławia z 16 października 2003 r. nadająca poszczególnym osiedlom statut, a dokładnie załącznik numer 1 (pdf) do uchwały zawierający mapkę wrocławskich osiedli. Ponieważ każde osiedle ma własny statut, to w praktyce mamy 47 uchwał o nieomal identycznej treści (od Nr XIII/399/03 do Nr XIII/445/03) obowiązujących od stycznia 2004 r. Oglądając mapkę szybko stwierdzamy, że: mapka ma charakter poglądowy- jest wykonana w skali 1:100000; mapka nie zawiera wszystkich wrocławskich osiedli, lecz tylko te posiadające swoje samorządowe rady; dla potrzeb rad osiedli osiedla są często łączone ze sobą dosyć przypadkowo (np. Leśnica); granice osiedli nie pokrywają się z obrębami geodezyjnymi.

W praktyce zatem, do wszelkich spraw stosuje się podział w rozumieniu ewidencyjno-wyborczym wynikający z  Uchwały Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 20 marca 1991 roku w sprawie podziału Wrocławia na osiedla, zmieniony uchwałą z 9 grudnia 2004 r. Nr XXXI/2280/04. W wielu jednak przypadkach układ granic wynikający z tego dokumentu znacznie odbiega od historycznych (rzeczywistych) granic osiedli, a często także od zdrowego rozsądku.

Uchwała Rady Miejskiej Wrocławia Nr XXXI/2280/04 z dnia 4 grudnia 2004 r. w sprawie zmiany uchwały Nr XX/110/91 RM Wrocławia z dnia 20 marca 1991 r. w sprawie podziału Wrocławia na osiedla.

Stąd też uważamy, że jednym z podstawowych zadań rad osiedli jest postulowanie dokonywania takich zmian z układzie ewidencyjno-wyborczym aby w miarę możliwości najściślej odwzorowywał on układ wynikający ze statutu osiedla i historycznych granic osiedla.

Jak wielkie zamieszanie panuje w tej materii najlepiej obrazuje pewna historia: W listopadzie 2003 r. po przedstawieniu nowych statutów osiedli RO Huby wystąpiła do Komisji d/s Osiedli Rady Miejskiej Wrocławia o wskazanie aktów prawnych regulujących zasięg terytorialny osiedli. W piśmie sygnowanym BRM-0066/XII/76/2003 Przewodniczący komisji wskazał jako jedyną podstawę regulującą zasięg terytorialny osiedla Uchwałę NR XXIX/925/01 Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 18 stycznia 2001 roku w sprawie zmiany uchwały nr XX/110/91 Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 20 marca 1991 roku w sprawie podziału Wrocławia na osiedla. Wskazany akt prawny, pomijając fakt, że przywoływał nieobowiązującą już wtedy nowelizację, ustalał granice osiedla w oparciu o układ ewidencyjno-wyborczy! Oddając sprawiedliwość Przewodniczącemu RM i członkom komisji d/s osiedli trzeba powiedzieć, że w okresie późniejszym wykazali pełne zrozumienie dla problemu granic administracyjnych osiedli.

Granice osiedla Huby

Historycznie osiedle Huby to obszar ograniczony głównymi ciągami komunikacyjnymi miasta: al. Armii Krajowej, ul. Hubska, ul. Ślężną, i nasypem kolejowym wraz z dworcem PKP. Granice osiedla są więc czytelne, opierają się na logicznych przesłankach, ułatwiają identyfikację mieszkańców z miejscem zamieszkania. Układ ten potwierdza przywołany powyżej załącznik nr 1 do statutu osiedli.

PLAN OSIEDLA - (JPG 0,16 MB);    MAPA LOTNICZA OSIEDLA- (JPG 0,637 MB)

Wg układu ewidencyjno-wyborczego obowiązującego od 2004 r. osiedle Huby obejmuje ulice:

GRANICE OSIEDLA HUBY (w rozumieniu ewidencyjno-wyborczym)
al. Armii Krajowej P 2-50	pl. Zamenhofa
Bardzka N 1-7c	Przestrzenna
Boczna	Sieradzka
Borowska P 2-126, N 1-159	Spiska 1
Ciepła	Sucha
Dawida	Ślężna P 2-86
Dyrekcyjna	Śliczna
Gajowa	Św. Jerzego
Gliniana	Tomaszowska
Hubska	Wapienna
Joannitów	Wesoła
Kamienna 86-145	Widna
Lniana	Wieczysta
Łódzka

Z końcem 2004 r., po dwóch latach starań, dzięki uporowi przewodniczącego Komisji IGiGK RO Huby (kadencji 2001-2004) udało się doprowadził do uświadomienia radnym miejskim paradoksów i bałaganu, wynikających z opierania się wyłącznie na układzie ewidencyjno-wyborczym uchwały Nr L/1773/02 RM Wrocławia, a w rezultacie do zmiany stosownej uchwały. Nadmieńmy, że  1/3 terenu osiedla w układzie ewidencyjno-wyborczym nie była w gestii rady osiedla.

W styczniu 2004 r. RO Huby na wniosek przew. komisji IGiGK zgłosiła do Rady Miejskiej Wrocławia propozycje uporządkowania spraw granic osiedla (pdf); propozycję tę ponowiono w kwietniu (pdf) i sierpniu  2004 r. W listopadzie komisja d/s osiedli RM Wrocławia BRM-0066/XII/145/2004 zaaprobowała zmiany. Zmiany zostały zatwierdzone  stosowną uchwałą RM Wrocławia w grudniu 2004 r.

Najważniejsze korekty uchwały dotyczyły kwestii:

1) w sprawie sklepu przy ul. Borowskiej 114 opinie wydawała Rada Osiedla Gaj, chociaż opinie w sprawie położonych bliżej granic osiedla sklepów przy ul. Ślicznej wydawała Rada Osiedla Huby,
2) ul. Spiska, która znajduje się prawie, że w centrum osiedla i sięga ul. Kamiennej, była ewidencyjnie przyporządkowana do Rady Osiedla „Gaj”,
3) Wzgórze i Park im. Wł. Andersa - należały do właściwości miejscowej Rady Osiedla Powstańców Śląskich chociaż ich zagospodarowaniem zajmowała się od dawien dawna Rada Osiedla „HUBY”,
4) w środku osiedla "zniknął" pl. L. Zamenhofa; podobnie rzecz wyglądała z całym terenem Polmozbytu przy ul. Kamiennej 145,
5) teoretycznie RO Huby decydowała o wszelkich sprawach wzdłuż całej al. Armii Krajowej, czyli do wiaduktu drogowego przy ul. Krakowskiej.

Przy okazji zmian granic osiedla Huby nastąpiła zmiana granic osiedla Gaj, Tarnogaj, Powstańców Śląskich, Borek (pdf).

Zmiana nazw ulic

Podobnie jak z granicami osiedli tak i z numeracją i nazwami ulic istnieje sporo bałaganu. Materia sprawy jest jednak bez porównania delikatniejsza. Skutki zmiany numeracji lub nazwy ulic to dla mieszkańców i działających firm dodatkowe koszty związane z wymianą licznych dokumentów, uaktualnieniem wpisów, zmianą szyldów reklamowych, pieczątek, druków itp. Dlatego wszelkie zmiany muszą być przemyślane a nie wynikać z błyskotliwych acz gwałtownych pomysłów członków miejskiej komisji d/s zmian nazw ulic. Warto pamiętać, że ustawa o samorządzie gminnym nie nakłada na gminę obowiązku przeprowadzenia konsultacji społecznych w sprawie zmiany nazwy ulicy. Stanowisko takie do niedawna podzielały sądy administracyjne w swoim orzecznictwie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w 2004 r. w sentencji wyroku w pewnej lokalnej sprawie przyjął jednak odmienne stanowisko. Uznał, że gmina powinna jednak  przeprowadzić fakultatywnie konsultacje z mieszkańcami w tej sprawie, gdyż zmiana nazwy ulicy wiąże się z uciążliwościami, których koszty ponoszą przede wszystkim mieszkańcy. Wydając wyrok WSA w Lublinie posiłkował się zapisami Europejskiej Karty Samorządu Terytorialnego, które jednoznacznie zalecają  przeprowadzenie konsultacji społecznych w sprawach ważnych, bezpośrednio dotyczących społeczności lokalnych (m.in.: art. 3 ust 1).

Spór sądowy Rady Miejskiej Tomaszowa Lubelskiego z mieszkańcami jednej z ulic miasta  sprowadzał się do dwóch zagadnień: czy grupa mieszkańców jest uprawniona do wniesienia skargi administracyjnej na uchwałę Rady Miasta dotyczącą nazwy ulicy, oraz czy na gminie spoczywa obowiązek przeprowadzenia konsultacji społecznych w tej sprawie. Na oba pytania WSA w Lublinie odpowiedział twierdząco. Uznał jednocześnie, że skarga jest zasadna, gdyż zmianę nazwy ulicy uchwalono z pominięciem interesu prawnego części mieszkańców miasta oraz z naruszeniem ustawy o samorządzie gminnym, a przede wszystkim przepisów Europejskiej Karty Samorządu Terytorialnego.

Przegląd osiedla Huby pod kontem uporządkowania nazw ulic i numeracji budynków wskazał na następujące nieprawidłowości w tym zakresie:

ul. Wesoła 6-8 - zmiana dotyczy oznaczenia budynków numeracją ul. Ciepłej 17-19.		al. Armii Krajowej - zmiana powinna dotyczyć uwzględnienia faktu, że w chwili obecnej al. Armii Krajowej zaczyna się od skrzyżowania z ul. Borowską na co wskazują numery istniejących nowych budynków (Centrum AB nr 4-8, stacja Paliw Jet nr 1. Faktycznie więc odcinek wzdłuż działek od ul. Ślężnej do Borowskiej to al. Wiśniowa. Inna sprawa to numeracja al. Armii Krajowej powyżej numeru 40 (ostatnia klatka w budynkach kolejowej wspólnoty mieszkaniowej). Okazuje się, że numer 46 jest za ul. Bardzką a numer 50 jest pomiędzy numerem 40 a 46! Kolejny, numer 54 jest przy skrzyżowaniu z ul. Piękną (ok. 500 m dalej).
ul. Hubska - numery 83-111. Propozycja dotyczy przywrócenia przedwojennej nazwy ul. Św. Stanisława Kostki, lub kontynuowania numeracji ul. Przestrzennej  od nr 51.

Do tej pory RO Huby podjęła interwencję w sprawie Wesoła 6-8. W pozostałych sprawach czekamy na Państwa uwagi wyrażane na FORUM.

2004-04-16 pismo RO Huby do RM Wrocławia w sprawie zmiany  numeracji  budynków przy ul. Wesołej 6-8. Dotychczas pismo pozostało bez odpowiedzi.

Wrocławskie dzielnice

We Wrocławiu od ponad dziesięciu lat oficjalnie nie ma dzielnic. W dalszym ciągu nazw dzielnic używamy z przyzwyczajenia na co dzień, a co więcej, wiele instytucji publicznych w mieście używa tych historycznych nazw w swoich szyldach. Tak postępują ZUS, urzędy skarbowe, sądy, prokuratury, policja, pogotowie ratunkowe, domy kultury i wiele innych. Warto więc wiedzieć jak wygląda ów stary, nieistniejący już podział na dzielnice.

Pierwszy podział Wrocławia sięga XIII wieku. Ówczesne miasto, które obejmowało dzisiejszy Rynek i jego najbliższe okolice, podzielone było na kwartały: Stare Jatki, Wielki, Kuśnierzy i Kupców. Kilkadziesiąt lat później na obrzeżach stale powiększającego się miasta wyznaczono kolejne cztery kwartały: Słodowników, Ulicy Walońskiej, Nowe Miasto i Piasek. W ciągu kolejnych lat, do pierwszej połowy XV wieku, nowe kwartały wcielono do tych istniejących od XIII wieku, powracając do tak zwanego czwórpodziału.

Na początku XIX wieku miasto podzielono na 49 okręgów. Wraz z rozwojem gospodarczym Wrocławia, ich liczba jednak rosła. Dlatego na przełomie XIX i XX wieku wprowadzono podział na dzielnice, które swoje nazwy wzięły od miejscowości przyłączanych do Wrocławia, np. Huby, Glinianki, Sępolno. Kolejna zmiana nastąpiła po II wojnie światowej, gdy powołano 12 (a potem zmniejszono ich liczbę do 8) komisariatów obwodowych.

Dzielnice (Fabryczna, Krzyki, Psie Pole, Stare Miasto, Śródmieście), które znamy do dzisiaj, wyodrębniono w 1954 roku zastępując tym samym osiem miejskich urzędów obwodowych istniejących od czasu zakończenia II wojny światowej.

Dzielnicowe Rady Narodowe od 1956 roku były terenowymi organami władzy państwowej prowadzącymi niezależną politykę komunalną, mieszkaniową, spraw wewnętrznych, przemysłu i handlu oraz zdrowia. Dzielnice istniały do marca 1991 roku, kiedy to reforma samorządowa ustaliła ich likwidację, a gminom pozwoliła powołać jednostki pomocnicze m.in. osiedla. Pierwsza RO powstała w 1991 r., następne w latach 1992-1993. Od 1993 roku istniały 32 rady osiedli, w roku 2004 (rok nadania nowych statutów) było ich już 47.

Według Bogdana Zdrojewskiego (za jego kadencji zlikwidowano dzielnice) Wrocław nie powinien być podzielony na 5 dzielnic tylko 9-12. Byłyby one nieco mniejsze niż te sprzed kilkunastu lat. Na przykład Krzyki trzeba byłoby podzielić na dwie części. Dzięki takiemu podziałowi, który podczas reformy administracyjnej przegrał z podziałem na osiedla, w ratuszu zapadałyby tylko najważniejsze decyzje, dotyczące spraw wszystkich Wrocławian. Te odnoszące się do części miasta podejmowane byłyby w urzędach dzielnicowych.

Wg Grzegorza Stopińskiego - Przewodniczącego Rady Miejskiej nad przywróceniem dzielnic można by się zastanawiać. Zaznacza, że próba zastąpienia osiedli dzielnicami wymagałaby bardzo wielu konsultacji i nie wiadomo jakby się skończyła.

W opinii serwisu huby.wroclaw.pl rozwiązanie oparte o dzielnice, chociaż z pewnego punktu widzenia logicznie spójne, w obecnych warunkach jest całkowicie nie do przyjęcia. Co więcej pozbawia mieszkańców jedynej namiastki samorządu jaki posiadają, zastępując ją administracją dzielnicową. Rozproszenie administracji na dzielnice, w sytuacji, gdy coraz więcej spraw w urzędach można załatwić nie ruszając się sprzed komputera, jest tylko generowaniem niepotrzebnych kosztów.